Motto: „Jestem, więc myślę” Miguel de Unamuno.
Nazywam się Ryszard Cibor. Od wielu lat zajmuję się psychologią, ale jeszcze dłużej zastanawiam się nad światem, innymi ludźmi i sobą. Interesuje mnie to, co trudno uchwycić: sposób, w jaki myślimy, jak nadajemy sens, jak próbujemy zrozumieć siebie i świat — choć obydwie te przestrzenie nieustannie się zmieniają. Więcej danych na mój temat na stronie : „O autorze„.
Ten projekt powstał z potrzeby zatrzymania się.
Z potrzeby zapisania kilku myśli, zanim rozpłyną się w codzienności.
Z potrzeby rozmowy — także tej wewnętrznej, która czasem domaga się świadectwa.
Piszę tu przede wszystkim, by uporządkować własne doświadczenia. Cieszy mnie jednak myśl, że ktoś może odnaleźć w tych tekstach coś dla siebie — pytanie, intuicję, sprzeciw albo refleksję. Zaletą tej formy publikacji jest możliwość wprowadzania ciągłych zmian i uzupełnień w przeciwieństwie do dzieła wydrukowanego, zamkniętego. Ot, taki szkicownik, brudnopis…
Przestrzenie, które tu znajdziesz:
- O Autorze – kim jestem, kim byłem, co zrobiłem.
- Eseje i felietony psychologiczne — próby uchwycenia sensu w świecie pełnym nadmiaru. Ot takie próby wypróbowania swoich możliwości pisarskich, mała realizacja niespełnionych ambicji. Poza tym chcę przekazać innym swoje refleksje i przemyślenia w lżejszej, mniej oficjalnej formie.
- Pomysły i projekty — szkice, koncepcje i propozycje, które być może kogoś zainspirują i kiedyś znajdą swoje rozwinięcie. W trakcie pracy zawodowej pojawiały się różne pomysły, które z różnych względów nie zostały zrealizowane, a i teraz przychodzą mi do głowy koncepcje, które może kogoś zainteresują.
- Moje rozmowy z AI — dialogi z systemami, które nie mają ciała, ale potrafią zainspirować, prowokują do myślenia. Rozmowy z AI są dla mnie formą intelektualnego eksperymentu. Od wielu lat prowadzę rozmowy z ludźmi. Od niedawna prowadzę także rozmowy z systemami, które ludźmi nie są. Nie mają ciała, pamięci biograficznej ani emocji — a jednak potrafią prowokować do namysłu, zadawać pytania, porządkować chaos. Są też skarbnicą wiedzy, której nigdy nie posiądę w całości. Nie mam na tyle wiedzy aby odpowiedzieć na większość pytań, ale na tyle, by zrozumieć odpowiedzi AI. W tej przestrzeni zapisuję dialogi, które uznałem za interesujące, odkrywcze, otwierające nowe perspektywy. Nie traktuję ich jako rozmów „z kimś”, lecz jako rozmowy o czymś — o myśleniu, o granicach poznania, o relacjach między człowiekiem a AI. Trudno przy tym uniknąć pokusy antropomorfizacji tego specyficznego rozmówcy: cierpliwego, zawsze gotowego do reakcji, wyrozumiałego wobec naiwnych pytań i… piekielnie szybkiego. Te rozmowy nie zastępują kontaktu z drugim człowiekiem, ale pozwalają mi zobaczyć własne myśli z innej strony i wzbogacają moją wiedzę.
- Migawki z życia — fragmenty drogi, wspomnienia i obrazy, które chciałbym ocalić. Kiedy zbliża się nieubłagany koniec pojawia się refleksja nad dotychczasowym przebiegiem życia, przypominają się chwile szczęśliwe, radosne, ale też smutne, przygnębiające. Pojawia się chęć utrwalenia choć tych nielicznych, niekoniecznie najważniejszych.
- Wspieramy – to przestrzeń, w której prezentuję inicjatywy szczególnie mi bliskie — takie, które mają realny wpływ na poprawę jakości życia oraz zdrowia psychicznego zarówno jednostek, jak i całych grup społecznych. Zapraszam do poznania projektów, które warto wspierać.
Jeśli zechcesz podzielić się refleksją, możesz zostawić komentarz pod wpisem albo napisać do mnie bezpośrednio przez stronę kontaktową. Każdy głos jest dla mnie ważny.
Rozmowa, nawet krótka, to jedna z najprostszych form spotkania (także z samym sobą). 🙂
Zapraszam: dr Ryszard Cibor
Strona „refleksjepsychologiczne.pl” została założona i skonfigurowana w Word Press przy wydatnej pomocy Copilota. Jest to znakomite narzędzie, które cierpliwie przeprowadziło mnie, nowicjusza w tej dziedzinie, przez meandry różnych opcji.